ซิ่นทิวมุกของแม่คำปุน ศรีใส คำว่า “มุก” หมายถึง กรรมวิธีการทอผ้าด้วยการยกเส้นยืนเพื่อให้เกิดลาย ซึ่งเป็นภูมิปัญญาดั้งเดิมของชาวอุบลฯ ปรากฏอยู่ในผ้าผืนโบราณที่เก็บรักษาอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติอุบลราชธานี ส่วนคำว่า ซิ่นทิว หมายถึงผ้าซิ่นลายขวาง ซึ่งมักเป็นผ้าพื้นแดง คั่นด้วยแถบดำเล็กใหญ่ที่มีจังหวะสม่ำเสมอเป็นช่วง ๆ ซึ่งเกิดจากเส้นยืน หรือเส้นเครือ ที่เรียกว่า “ลายทางเครือ” และมีเส้นพุ่ง หรือเส้นทอเป็นหลักสำคัญ โดยมากซิ่นทิวจะมีความสูงของซิ่นมากกว่าแบบอื่น ๆ จึงทำต้องไม่ให้ต่อหัวซิ่นและตีนซิ่นเหมือนซิ่นทั่ว ๆ ไป ในสมัยโบราณซิ่นทิวนั้นถือเป็นผ้ามงคลที่ใช้ในพิธีแต่งงาน เพื่อเป็นเครื่องสมมา (ขอขมา) แก่ญาติฝ่ายชาย เพราะซิ่นทิว จะถูกจัดเป็นผ้าไหมพิเศษ คือ เอาไปขอขมาผีทางฝ่ายแม่ผู้ชาย (ขึ้นผี)