สิทธิ เวฬุมาศ

ครูศิลปาชีพ

แค่เรามีความรักในงานที่เราทำ มีความพร้อม มันก็สามารถทำเราประสบความสำเร็จได้

  • ครูสิทธิพื้นเพเป็นคนอำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา มีบิดาเป็นครูสอนงานเซรามิกที่วิทยาลัยอาชีวะสุโขทัย ครูสิทธิจบการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดคูหาสุวรรณ จบชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสุโขทัยพิทยาคม และระดับชั้นวิชาชีพที่วิทยาลัยอาชีวะสุโขทัย และศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยประติมากรรม  ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา จ.เชียงใหม่ ในสาขาประติมากรรม เป็นระยะเวลา 2 ปี และเข้ามาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี จ.ปทุมธานี ในสาขาประติมากรรมเช่นเดียวกัน
  • ครูสิทธิเริ่มต้นเส้นทางการทำงานในปี พ.ศ. 2545 ด้วยการเป็นทีมงานปั้นต้นแบบส่งโรงหล่อสำหรับงานในกองถ่ายละคร หลังจากทำงานได้ 2 ปี ก็มีครูชักชวนมาทำงานที่ศูนย์ศิลปาชีพเกาะเกิด เนื่องจากในขณะนั้นที่ศูนย์ฯ ขาดครูสอนเรื่องงานปั้นพื้นฐาน
  • ในปี พ.ศ. 2547 ถือเป็นปีที่ครูสิทธิเริ่มต้นเส้นทางการทำงานในฐานะผู้สอนในศูนย์ศิลปาชีพเกาะเกาะ เริ่มต้นโดยการสอนงานปั้นหุ่นนิ่งรูปแบบสากล ในกลุ่มงานปั้นรูปสัตว์ งานปั้นรูปคน และงานปั้นรูปเลียนแบบธรรมชาติต่างๆ รวมถึงงานเขียน เป็นระยะเวลาประมาณ 1 ปีครึ่ง จึงได้ทราบว่าศูนย์ศิลปาชีพสีบัวทอง จ.อ่างทอง ขาดครูผู้สอนด้านเซรามิก จึงตัดสินในเดินทางมาเป็นผู้สอนด้านการปรับพื้นฐานสลับกับครูท่านอื่นๆ ในศูนย์ศิลปาชีพสีบัวทอง
  • ในปี พ.ศ. 2549 ครูสิทธิเริ่มงานสอนโดยรับหน้าที่เป็นครูศิลปาชีพในงานแกะสลักไม้ ต่อมาได้ปรับเปลี่ยนเป็นครูสอนด้านงานทำหัวโขน เพื่อใช้ในงานแสดงโขนมูลนิธิส่งเสริมศิลปาชีพ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พร้อมกับการทำงานหัวโขนเพื่ออนุรักษ์วัสดุที่ใช้ในงานหัวโขนอย่าง “กระดาษข่อย” ไม่ให้สูญหายไป หลังจากในยุคหลังหัวโขนที่หล่อด้วยเรซิ่นได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้น ระหว่างการสอนเรื่องงานทำหัวโขน ครูสิทธิได้กลับไปประจำที่ศูนย์ศิลปาชีพเกาะเกิดอีกครั้ง และกลับมาประจำที่ศูนย์ศิลปาชีพสีบัวทองในปี พ.ศ. 2553
  • การกลับมาสอนที่ศูนย์ศิลปาชีพสีบัวทองในปี พ.ศ. 2553 ครูสิทธิเริ่มเป็นครูศิลปาชีพในแผนกงานแกะสลักไม้ แต่ต่อไปไม้ที่นำมาทำงานแกะสลักซึ่งเป็นไม้ล้มขอนนอนไพร หรือไม้ยืนต้นตายเริ่มหายาก ครูสิทธิจึงได้กลับมาประจำงานทำหัวโขนอีกครั้ง โดยเริ่มจากการศึกษาการทำกระดาษข่อยผ่านการศึกษาดูงานจากครูโขนท่านอื่นๆ  ทั้งจากชุมชนที่ทำกระดาษข่อยในกรุงเทพฯ ที่มีชื่อเสียงอย่างครอบครัวย่าอางค์ และในย่านชุมชนต่างๆ รวมถึงการได้รับคำแนะนำจากกรมศิลปากร จนนำมาต่อยอดและทดลองทำกระดาษข่อยที่ศูนย์ศิลปาชีพสีบัวทอง
  • จนกระทั่งในปี 2559 ศูนย์ศิลปาชีพสีบัวทองมีแนวทางการใช้กระดาษข่อยมาทำหัวโขนมากยิ่งขึ้น เนื่องจากสามารถหาเยื่อข่อยจากต้นข่อยได้ในพื้นที่โดยรอบศูนย์ศิลปาชีพสีบัวทอง โดยกระดาษข่อยที่ศูนย์ศิลปาชีพสีบัวทองนำมารื้อฟื้นและสร้างสรรค์ขึ้นนี้มีความเหนียว ทนทาน มีการประสานของเยื่อกระดาษดีกว่ากระดาษสา ปัจจุบันที่ศูนย์ศิลปาชีพสีบัวทองให้ความสำคัญกับการทำหัวโขนจากกระดาษข่อย ทั้งหัวโขนยักษ์ ลิง เศียรครู รวมถึงการทำต้นแบบหัวโขนเพื่อจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เรียนรู้เรื่องโขน ที่ศูนย์ศิลปาชีพเกาะเกิด อีกด้วย


ปีที่ได้รับการเชิดชูจาก sacit :
พ.ศ. 2563
เพศ :
ชาย
ประเภทผลงาน :
เครื่องกระดาษ
สถานะ :
มีชีวิต